යසරුවන් ගුණතිලක වෙනුවෙනි

නාඳුනන කවියා ගෙන්

මේ පද වැල් කිහිපය ලැබුනේ විද්‍යුත් තෑපැලෙනි. එවූ පුද්ගලයා එය “නන්නාඳුනන කවියෙක්” ගෙන් යැයි සටහන් තබා තිබුණි. ලියුවේ කවුරුන් වුවද එය උපුටා තබමි.

වන්නියේ යුද අගල් තුල

කඳු ගැසෙන යෞව්වනය මත

නියඟලා මල් පිපෙයි එක යායට

 

ඊසාන මෝසමේ බීරුමෙන්

වෙන් කෙරුනාට උතුරේ කඳුලු දකුණින්

තෙත බරිත ලේ සුවඳ හමනවා

වැස්සට දෙස් තියන

අහසට හූල්ලන

හාරිස්පත්තුවේ

අඟුණුකොල පැලැස්සේ

බුලත් කොහුපිටියේ

අම්මලාගේ නැහැ සිදුරු විනිවිද

ගැඹුරු හද පතුලටම

 

වර්ග කිලෝමීටරයක්

ඉදිරියට යන්න

යසවතී ගෙ කොලුවා ඇද වැටුනා

තවත් සිය ගානක් එක්ක

ඔල්වරසන් නගන

රූපවාහිනියවත් දන්නෙ නෑ

වැලලෙන්න බිම් අඟලක් නැති වග  

උපතින්ම සිංහල

ඒ කොලු ගැටවුනට

 

වගේ වගක් නැති කොළඹ

සව්දිය පුරනවා

අලුත් අවුරුද්දට

පෙන දදා උතුරද්දි කිරි මුට්ටි

කිලිනොච්චියේ ගලනවා

පෙරදාක කිරි කර පෙවුණු

ලේ කඳුලු

සිංහල ද දෙමළ ද

සොයාගත නොහැකිය වෙන්කර

 

ජීවිතේ මල්

යුද්ධෙ දියෙන කල්

දියවන්නාවට නැවුනු

වැටකෙයියා අත්තක ඉඳන්

කපුටෙක් කියනවා

සිංදුවක්

හෘද සාක්ෂිය අහිවූ සමාජය

මේ සටහන ලියන්නේ බූන්දි යේ පලව තිබූ ලිපියක් දැකීමෙනි. එය පලවන කාරණාවයි. දෙවැන්න කරුණා අම්මාන් සමග අපේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීන් කරේ අත දමාගෙන නැටූ බව පලව තිබූ පුවතක් දැකීමෙනි. මුල් ලිපියෙහි කියා තිබුණු පරදිද්දෙන්ම අප ජීවත්වන්නේ මිය ගියවුන් උදෙසා යුක්තිය ඉටු නොවන සමාජයකය.

ඝාතනය යනු අපරාධයකි. නමුත් ඝාතනයන් අමතක කොට, යුක්තිය පසිඳලීම පසෙක ලා ඝාතකයින් හා සහජීවනයට හුරුවීම ඊටත් වඩා සාපරාධයකි.

ඒ උපුටා ගැනීම මුල් ලිපියෙනි. කරුණා අම්මාන් ගැන මතකයන් අද වන පිලුණු වී හමාරය. යුගයේ එවැන්නන් හා සහජීවනය ජීවත් වීමේ නිසා මාර්ගය ලෙස සැලකේ. එවිට මිය ගියවුන් උදෙසා යුක්තිය???? ලංකාවේ ජන සමාජයට හෘද සාක්ෂියක් නොමැත්තේ ඇයි දැයි අපට සැම විටම පැන නගින ගැටලුවකි. හෘද සාක්ෂියක් සතුව ජීවත් වීම යුගයේ ක්‍රමය නොවනවා වන්නට පුලුවන. නමුත් ලාංකේය ජන සමාජය තුල ඇති කල තුවාල සුවපත් කරන්නට මීනී මරුවන් හා එරෙහි වන්නට අපට නොහැකි වී ඇත්තේ ඇයි????

89 මව්වරුන්, පියවරුන් තවමත් වැලපේ. අතුරුදන් වූවන් ගේ මව්පියන් හට අදද යුක්තිය ඉටු වී නොමැත. ඩිලාන් පෙරේරා සිය හෘද සාක්ෂිය පසෙක තබා සහජීවනයට හුරු වූවේය. සමාජය සතු තුවාල සුවපත් කරන්නට නම් යුක්තිය ඉටු විය යුත්තේය. නමුදු අද දවසේ අපේ දේශපාලන නඩයට කරුණා අම්මාන් තවත් ගජ මිතුරෙකි. කාලය විසින් යුක්තිය සහ සාධාරණය සඳහා වන නිර්වචනයන් ලාංකීය භූමිය තුල වෙනස් වී ඇත්තේය. කලක දී මිනී මරුවන් අද වන විට අප ඉදිරියේ සිනා පාමින් සිටිති. ඔවුන් හා පෙරලා සිනහ නොවීම යුගයේ දී දේශ ද්‍රොහී කමකි.

මා සඳහන් කල මුල් ලිපියෙහි රචිකාවිය හඬා වැලපෙන්නේ යුක්තිය වෙනුවෙනි. නමුදු ඒ යුක්තිය හුදෙක් බලාපොරොත්තුවක් බවට පත්ව ඇති අතර සිය එදිනෙදා කාර්යන් සමග සිත යොමා සිටින අවශේෂ සමාජයට සංවේදනය වන්නේද නැත. මියගිය වුන් ගේ සමීපතමයන් හට ඇරෙන්නට ඒ වෙනුවෙන් කැපවන සමාජ ව්‍යාපාර අද දවසේ දී අප හමුවේ මුණ නොගැසෙන්නේ එබැවිනි.

විසිරුණු කල්පනාවන් අතරදේ දී කලකට ඉහත දිවයිනේ පලවූ ඡායාරූපයක් මගේ මතකයට නැගෙයි. ඒ ඇඹිලිපිටිය මහ විදුහලේ සිසුන් ඝාතනයට වැරදිකරු බවට උසාවියෙන් තීරණය කර බන්ධනාගාරය දක්වා කැඳවාගෙන යන එම විදුහලේ විදුහල්පතිව සිටි දයානන්ද ලොකූගලප්පත්ති නම් මීනිමරුවාගේ සිනාසෙන ඡායාරූපයකි. එම ඡායාරූපයේ ශීර්ෂය වූයේ “මීනිමරුවොත් සිනාසෙති” . එයට යටින් අති සංවේදී වැකි පෙලක් සටහන් කොට තිබුණි. සාධාරණත්වයේ නාමයෙන් තවත් එවැනි මීනි මරුවන් ගණනාවක් යුක්තිය ඉදිරියට ගෙන ආ යුතු වුවද සමාජය එය අමතක කර දමා නිසොල්මනේ සිටියි.

අවසානයේ අප සිතට නැගෙන ගැටලුව එය ලාංකීය ජන සමාජයේ හෘද සාක්ෂිය අහිමි වීමද නැතහොත් නපුංසක භාවයද යන්නයි. කාරණාව කුමක් වුවද කලකට ඉහත රෝහිත භාෂණ ගේ වැකියකින් නැවතීමේ තිත තබමි.

“ජීවත්ව සිටින වුන් නිදිගත් සමාජයක මළවුන් වෙනුවෙන් කිසිදා යුක්තිය ඉටු නොවේ”

Facebook දේශප්‍රේමය : (පරිවර්තනයකි)

මේ ලිපිය http://suranga.wordpress.com බ්ලොග් අඩවියේ පලවූ ලිපියක පරිවර්තනයකි. මුල් ලිපිය සඳහා :

අන්තර්ජාලයට පිවිසීමට පසු ගිය මාස කිහිපය තුල මට හට නොහැකි වූ නමුදු අතරින් පතර අන්තර්ජාලයට පිවිසුණෙමි. ඒ අතරතුර මා නීරීක්ෂණය කල අමුතු සිදුවීමක් වූයේ facebook හි profile picture එක වෙනස් කල තිබූ ප්‍රමාණයයි. බොහෝ පින්තූර වල අඩංගුව තිබුනේ ජාතික ධජය නොයෙකුත් ආකාර වලනි. මේ කුමන අරුමයක්දැයි සිතා ගැනීමට මට දිනක් දෙකක් ගත විය. අපේ රණ විරුවන් තවත් ත්‍රස්තවාදී තිප්පලක් තම ග්‍රහණයට ගෙන ඇත. එම අනුව රණ විරුවන් හට කෘතවේදීත්වය පල කරනු උදෙසා මේ ක්‍රියාව සිදු කර ඇත. තවද ප්‍රතිචාර දහස් ගණනින් එක් කර ඇත. මේ සඳහා බොහෝ විට පෙරමුණ ගෙන තිබුනේ විදෙස් රටවල ජීවත් වන ලාංකිකයන් වීම කැපී පෙනුනි.

එම අනුව යුධ පෙරමුණේ සිය දිවි පරදුවට තබා සටන් වදින සොල්දාදුවන් මීළඟ වතාවේ තම බලැක්බෙරි දුරකථනයෙන් facebook අඩවියට පිවිසි විට, ඔවුනට විශාල සතුටක් දැනෙනු ඇත. යුද්ධයෙන් සිය පුතුන්, ස්වාමියා , සහෝදරයා අහිමි වූවන් හට සහනයක් දැනෙනු ඇත. සිය නිවස පෝෂණය කල සහෘදයා අහිමි වීම විඳ දරා ගැනීමට මේ ඔන් ලයින් දේශප්‍රේමීන් ශක්තිය ලබා දෙනු ඇත.

මේ දේශප්‍රේමීන් සිකුරාදා රාත්‍රී වල සමාජ ශාලා වල කරක් ගැසීම නවතා දමා ඇතිවාට සැක නැත. තවද අවන්හල් හි සුරා පානය, ගී ගැයීම් සහ අධික වියදම් නවතිනු ඇත. යාන වාහන , උත්සම , අධික මිලැති ඇඳුම් පැළදුම් වලින් තොරවනු ඇත. ගණිකා මඩම් ද , සම්බාහන ආයතන වලටද නොයනු ඇත. ඒ සියලුම මුදල් රණ විරුවන් වෙනුවෙන් සහ ඔවුන්ගේ පවුල් වල සුබ සාධනය සඳහා වැය වනු ඇත.

මෙවැනි කැපකිරීම් වලින් පසු තවත් ඔවුන්ට කිරීමට ඉතිරිව ඇත්තේ කුමක්ද ???? ජාතික ධජය සිය profile picture එක ලෙස දමාගෙන එදිරියට ඇදෙන රණ විරුවන් දෙස නෙත් දල්වා හිදීම පමණී. ඉදිරියේ දී මෙවැන් MSN, YAHOO,GOOGLE දේශප්‍රේමීන් වැඩි වැඩියෙන් දක්නට ලැබෙනු ඇත. ඔවුන් දැක උද්දාමයට පත් නොවී සිටිය හැක්කේ කා හටද????? මේ රටට දෙවි පිහිටයි.

සටහන : බ්ලොග් කතෘගේ අවසරය ගැනීමට ප්‍රායෝගිකව අපහසු බව හැඟුණු බැවින් හදිසියේම අවසරය නොමැතිව පරිවර්තනය කරන ලදී.

ඉවත් කල ප්‍රතිචාර

ෂාන් විසින් ඉවත් කරන ලද ප්‍රතිචාර පහත දක්වමි.

1)
සරත් ගුණතුංග said…

පරිගණක තාක්ෂණයේ අභිවෘද්ධියටත් සිංහල භාෂාව පරිගණකයක් තුල හැසිරවීමෙහි ලා කෙරෙන නව කටයුතු වලට බාධා නොකරනු පිණිසත් මේ සංසදය තුල තුච්ඡ දේශපාලන මතවාද, නොකටයුතු බව මගේ හැඟීමයි. දැනට මෙහි පවතින්නේ ඉතා පිරිසිදු, ඉතාම සභ්‍ය වාතාවරනයකි. දේශපාලනය මෙයට රිංගා ගත හොත් මේ සංසදය බිඳ වැටෙනු නිසැකය. එසේනම් සත්තකින්ම මම නවතින්නෙමි. සාමාජිකයෙක් හැටියට දෙශපාලන සාකච්ඡා නොකල යුතුය යනු මගේ හැඟීමයි. මට තීරනයක් ගත නොහැක. එය සංසදයටම අයිතිය. මෙපමණ කල් අපි සාකච්ඡා කලේ ඉතිහාසගත සිදුවීම් ඉතිහාසය ලෙසට මිස දේශපාලනමය ලෙස නොවේ.
November 13, 2008 1:07 PM

2)ම said…

මෙය සංසදයට අදාල දෙයක් නොව මොහුගේ පුද්ගලික බ්ලොග් අඩවියයි එබැවින් ඔහුට කැමති දෙයක් ලිවිය හැක. කාටවත් මෙය කියවන්න යැයි බලකර නොමැත. කියවීම හෝ නොකියවීම ඔබ සතු තීරනයකි.
November 13, 2008 2:43 PM

3)
@ සරත් ගුණතුංග

මේ සංසදයේ මූලික අරමුණු කරුණා කර කියවා බලන්න. එහිදී අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස ලබා දීම උදෙසා එය පිහිටුවා ඇති බව ඔබට දැන ගත හැක. ඔබ නොදන්නා වුවද දේශපාලනය ගැන ලියැවෙන මතවාදීමය කරුණු දැනටමත් බ්ලොග් අඩවි හරහා නිදහසේ ගලා යමින් පවතී. එම නිසා කරුණාකර අන් අයගේ නිදහසට බාධා කර ආතල් ගැනීමට සැරසීමෙන් වලකින ලෙස කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටිමි. මීට පෙරද ක්‍රිස්තායිනි ආගම අරභයා ලිවෙන බ්ලොග් අඩවියක් ඉවත් කරන ලෙසටද ඔය ආකාරයේම ඉල්ලීමක් ඉදිරි පත් විය.

“සාමාජිකයෙක් හැටියට දෙශපාලන සාකච්ඡා නොකල යුතුය යනු මගේ හැඟීමයි”

මෙය ඔබේ මතය මිස සැමගේ මතය නොවේ. තවද ඕනෑම සාමාජිකයකු දරන මදවාද හා සම්මුඛ වීමට අවශ්‍ය වාතාවරණය බ්ලොග් අවකාශය තුල පවතී. පොලිස් ස්ථාන හීනෙන් පෙනෙන නිසා අසල් වැසියන් පොලිස් සි තුලට ගාල් කිරීමට ඉක්මන් නොවන ලෙස ඉල්ලා සිටිමි.

දේශපාලනයට බිය වීම වෙනමම කාරණාවක් වන අතර එය විසඳා ගැනීමට අනෙක් මත වාරණය කල යුතු යැයි හඬ නැගීම උචිත නොවේ

හෘද සාක්ෂියක් නොමැති විට :යුධ අපරාධකරුවකු පාර්ලිමේන්තුවට

කරුණා අම්මාන් පාර්ලිමේන්තුවට ගිය පුවත දැන් පිලුණු වී හමාරය. හෘද සාක්ෂියක් නොමැති කල් හී එය එසේ වීම පුදුමයක් නොවේ. එහෙත් මිය ගිය මිනිසුන් උදෙසා යුක්තිය ඉටුවිය යුතුව තිබේ . එය පැහැර හැරීමට ලක්වන්නේ ඇයි?

කරුණා අම්මාන් යනු කවරෙක්ද? විනයාග මූර්ති මුරලි දරන් හෙවත් කරුණු අම්මාන් මේ සමාජයට අමුතුවෙන් හඳුන්වා දිය යුතු නැත. ඔහුගේ ත්‍රස්ත වාදී ඉතිහාසයට අමතරව අලුතෙන් යමක් ලියවුනි නම් ඒ ඔහු ජාත්‍යන්තර ආගමන හා විගමන නීති නිර්ලජ්ජිත ලෙස උල්ලංඝනය කල බව සහ දැන් දරන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි ධුරය පමණි. කරුණා අම්මාන් කලකදී සිංහල ජන සමාජයේ සතුරකු වූ අතර අද කිසිවකු ඔහු ගැන තව දුරටත් වද වෙන්නේ නැත. ජාතික හෙළ උරුමයට හා ජවිපෙ ට අනුව දේශ මාමක සම්මානයකින් පවා පිදුම් ලබන්නට සුදුසුය. නමුත් කරුණා අම්මාන් යුධ අපරාධ කරුවෙකි. නැගෙනහිර පළාතේ සිංහල පොලිස් නිලධාරීන් 600 ක් අමු අමුවේ ඝාතනය කිරීම ඇතුලු යුධ අපරාධ ගණනාවකට වරද කරුවෙකි.

සටන් බිමේ මිය යන සොල්දාදුවන්ගේ ලේ මතින් සිය දේශපාලනික සටන් පාඨ මෙහෙයවන ජවිපෙ සහ හෙළ උරුමය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි ධුරයක් පිරි නමන විට ඊට එරෙහි වූවා ද? නැත.ජවිපෙ පවා වැලපුනේ සිය මන්ත්‍රී ධුරය පිළිබඳ මිස එම ධුරයට පත් කරන පුද්ගලයා ගැන නොවේ. සිය අවස්ථා වාදී දේශපාලනය ඉතා හොඳින් පෙන්නුම් කරන මේ පක්ෂ කිසිදු හිරි කිතයකින් තොරව පාවා දීම් සිදු කරයි. මිය ගිය මිනිසුන් වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටු නොවන්නේ මන්ද? දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ජර්මනියේ යුධ අපරාධකරුවන් ට එරෙහිව ජාත්‍යන්තර අධිකරණය ඉදිරියේ නඩු පැවරුණේ මිය ගිය සිවිල් වැසියන් වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටු කරනු පිණිසය. ඊශ්‍රායලය ඇඩොල්ෆ් අයික්මාන් පසු පස ලුහු බැඳ ගියේ ද එම නිසාවෙනි. නමුත් ශ්‍රී ලංකාවේ දී? ඩිලාන් පෙරේරා හට සිය මිතුරු නාලන්ද එල්ලාවල වෙනුවෙන් හෘද සාක්ෂියට ඉඩ දීමට හැකි වූවා ද? නැත .

හෘද සාක්ෂිය ලංකාව තුලදී අවලංගු කාසියක් බවට පත් වන්නේ එ අයුරිනි. 71 , 83 , 89 දී මිය ගියවුන් වෙනුවෙන් කොමිසම් ගොඩ නැගුනි. සූරිය වැව මීනි ඇට කටු ගොඩ ගත් චන්ද්‍රිකා රජය බලයට ආවෙ භීෂණ සමයේ දී සිය දූ පුතුන් අහිමි වූ මව් වරුන්ගේ කඳුලු මතිනි. නමුත් පසු කලක දී ඝාතකයන් එම රජයේම කොටස් කරුවන් ලෙස එක්වී තනතුරු දරන්නට ගත්තේ පාවා දීමේ සලකුණු සටහන් කරමිනි. දේශපාලන වේදිකා මත තම දිවු පිදූ සඟයන් ගැන කඳුලු සලමින් බලයට පැමිණි විමල් වීරවංශ වැනි දේශපාලකයන් හට කරුණා අම්මාන් තම බලය රැක ගැන්මට උපන් උපයෝගි කරගත හැකි එකෙකු පමණි. ඒ ජඩ දේශපාලනයට හෘද සාක්ෂියක් නොමැත. 71 දී ද ඉන් පසුවද ගැලූ ලේ තවමත් තැනින් තැන ගල් ගැසී තිබේ. ලංකාවේ දී හෘද සාක්ෂිය තැනී තිබිය යුත්තේ ලෙයින් මසින් නොවේ. මන්ද පාවා දීම පැවැත්මේ එකම ක්‍රමය බැවිනි.

මිය ගියවුන්ගේ විලාප ඒ ගැන වැලපෙන සමීපතයන් හට මිස සෙසු ජන සමාජයට දැනෙන්නේ නැත. තමන්ගේ නොවන කල් හී මිනිස් ජීවිත වෙනුවෙන් හෘද සාක්ෂිය අවදි කිරීමට වඩා ස්වකීය පුද්ගලික ගේම් ගැසීම සුව දායක වන නිසා ඒ ගැන වද වීමට අවශ්‍යය නැත.  නමුත් තවමත් ජවිපෙ ඉල්මහ විරුවන් සමරයි. සූපර් ස්ටාර්, කිඩ්ස් ස්ටාර්, ඩාන්සින් ස්ටාර් යුගයේ සූරියවැව, බටලන්ද ඇතුලු වධක බිම් ද නැගෙනහිර පළාත තුල ඝාතනය වූ ඒ පොලිස් නිලධාරීන්ද හුදු ඉතිහාසය පමණි. ඒවා දැනටමත් අමතක කර හමාරය. තුවාල වූ හදවත් වල වේදනාව හරහා සිය බලය තහවුරු කර ගැනීම හැර ලාංකේය දේශපාලනයට කාර්යක් නැත. කරුණා අම්මාන් යුක්තිය ඉදිරියට ගෙන එන්නැයි කීම දේශ ද්‍රෝහී ක්‍රියාවක් ලෙස නම් කිරීමට ඉඩ ඇත. කලෙක මිනී මරුවන් අප ඉදිරියේ සිනා පෑව ද කම් නැත. මන්ද හෘද සාක්ෂිය පාවා දී ඇති යුගයක දී එය අතිශය ස්වාභාවික බැවිනි.

ස්ත්‍රී චර්ම ඡේදනය : වාරිස් ඩයිරි

වාරිස් ඩයිරි ගේ කාන්තාරයේ කුසුම කියවා අහවර කලේ අද සවස් යාමයේ දීය. ඒ පිරිමි භාවය පිළිබඳ උපන් ලජ්ජාවකින් සහ ලිංගික කුහක භාවයට එරෙහි වූ කෝපයෙන් දැවෙමිනි. වාරිස් ඩයිරි යනු කවුද? ඇය නිරූපිකාවකි. සෝමාලියා වේ ගොත්‍රයක ඉපිද ස්ත්‍රී භාවය නිසා උපන් දුක් පීඩා වලට මුහුණ දුන් වාරිස් අවසානයේ දී ලන්ඩනය ට පැමිණ නිරූපිකාවක ලෙස ජීවිතය ජය ගනී. නමුත් ඇගේ ජීවිතයේ අඳුරු පැතිකඩක් ඇය හෙලි කරන්නේ අප කම්පාවට පත් කරවමිනි. එනම් ස්ත්‍රී චර්ම ඡේදනයයි. ඒ පිළිබදව අසා තිබුනද , කියවා තිබුණද වාරිස් ගේ පොත ඇති කල කම්පනය ඒ ගැන ලියන්නට මෙහෙය වීය.

ස්ත්‍රී චර්ම ඡේදනය යනු කුමක්ද?

මෙය අරාබි කරයේ සහ අප්‍රිකානු රටවල අවුරුදු 4000 පමණ තරම් වන චාරිත්‍රයකි. එනම් දැරියන්ගේ ප්‍රජනේන්ද්‍රියේ බාහිර කොටස් කපා ඉවත් කිරීමයි. මේ කපා ඉවත් කරන කොටස ස්ත්‍රී ශරීරයේ අතිශය සංවේදි කොටසකි. මෙහි අරමුණ කාන්තාවන් හට ලිංගික සතුට ලැබීම වැලැක්වීමය. නමුත් අනාරක්ෂීතව ඉතා ප්‍රාථමික ලෙස සිදු කරන මෙම කටයුත්තෙන් බොහො දැරියන් ආසාදනයන්ට ගොදුරු වීම සහ අධික ලෙස ලේ වහනයෙන් මිය යති. මේ සඳහා උපයෝගි කරගන්නේ පිහි තල, බ්ලේඩ් තල, ගල් පතුරු වැනි දෑ ය. තවද සමහර අවස්ථාවන් හි මෙය දැරියන් විවාහයට පෙර වෙනත් මිනිසුන් හා එකතු වීම වැලැක්වීමට ප්‍රජනේන්ද්‍රිය මැහුම් දමා යම් ප්‍රමාණයක් වසා දැමීමට තරම් පිළිකුල් සහගත බව මේ පොත කියයි. එක්සත් ජාතීන් ගේ වාර්තා වලට අනුව ලොව පුරා වසරකට දැරියන් මිලියන දෙකකට ආසන්න පිරිසක් මේ කුරිරු ක්‍රියාවට ලක් වේ. මේ පොත තුල වාරිස් ඩයරි විස්තර කරන ආකාරයට ඉන් පසු මුත්‍රා කිරීම, ඔසප් වේදනා ඇයට දැරිය නොහැකි තරම් විය. ඇගේ වාසනාවකට ලන්ඩනයේ දී පසු කාලීනව ශල්‍යකර්මයකට භාජනය වී එම වේදනාවෙන් මිදෙන්නට ඇයට හැකියාව ලැබුණත් එම අවස්ථාව නොලද දහස් ගණන් දැරියන් මේ ලියන මොහොතේ පවා ජීවත් වෙති. වාරිස් විස්තර කරන ගෝත්‍ර සම්ප්‍රදාය තුල දැරියක් විවාහ වීමට නම් ඇය චර්ම ඡේදනයට ලක් වී තිබිය යුතුය.

මානව වර්ගයාට නිගරුවක් වන මෙවැනි චාරිත්‍ර ගොඩ නැගුනේ ඇයි? බොහෝ විට මේවා ආගමික හා සංස්කෘතික විශ්වාසයන් මත බැඳී ඇත. නමුත් පුරුෂාධිපත්‍ය උපරිමයට ගිය තිරිසන් සමාජ තුල සිය ලිංගික කුහකත්වය මුදුන් පමුණා ගෙන ඇත්තේ මෙවැනි ක්‍රියා සමාජ ගත කිරීමෙනි. කාන්තාවගේ ප්‍රජනේන්ද්‍රියේ කොටස් කපා ඉවත් කල යුතු නම් පුරුෂ ලීංගයේ කොටසක් කපා දමන්නට මේ සමාජයන් ඉදිරිපත් නොවන්නේ මන්ද? ගැහැණියට ලිංගික සතුට අහිමි ද ? දෙවියන්ගේ නාමය ට මුවාවී මේ වපුරන අන්තවාදයන්ගේ පලය කුමක්ද?

වාරිස් ගේ අත්දැකීම කොතරම් කටුක දැයි කිවහොත් ඔසප් දිනවල දී ඇය වේදනාව දරා ගත නොහැකිව කාන්තාරයේ වැල්ලේ වලක් සාරා ඉණ තෙක් එහි වැලලී සිටි බව මේ පොත විස්තර කරයි. ගැහැණියක් කායිකව සහ භාවාත්මකව දුබල කිරීමට එය සමත් වන බව වාරිස් කියන්නේ එම කම්පනය අපට දැනෙනන්ට සලස්වමිනි.

මේ වාරිස් ඩයිරි පමණක් මුහුණ දුන් අත් දැකීමක් පමණක් නොවේ . සංස්කෘතික කාරණා මත යැයි කියමින් වුවද සිය ලිංගික ජීවිතයේ තක්කඩි කම් වලට යෙදෙන්නට පිරිමින් විසින් නිර්මාණය කරගත් සමාජ රාමු සහ හර පද්ධති අපට ඕනැ තරම් හමුවේ. ඒවා මග හැර යාම නොව ඒවා අභිමුඛ වී එරෙහි වීම අපගේ කාර්යය විය යුත්තේය.

 

සටහන

නව කතාව

වාරිස් ඩයරි මුහුණ දුන් සත්‍ය අත් දැකීම් ඇසුරු කොට ගෙන ඇය හා කැත්ලීන් මිලර් එක්ව රචිත Desert Flower කතාව 1999 වසරේ වැඩියෙන්ම අලෙවි වූ ග්‍රන්ථය ලෙස අන්තර්ජාතික කීර්තියට පත් විය. “කාන්තාරයේ කුසුම” නමින් මෙම පොත රංජිත් කුරුප්පු මහතා විසින් සිංහලයට පරිවර්තනය කර ඇත.

අන්තවාදයේ කරුමය – 2

 අන්තවාදයේ කරුමය නමින් මුලින් ලියන ලද ලිපියට සෘජු ප්‍රතිචාර නොදක්වා තැන් තැන් වල ලියා තිබූ බැවින් නැවත මුල් ලිපියේ අර්ථය පැහැදිලි කිරීමට ලියන්නෙමි. නමුත් මුලින්ම කීමට ඇත්තේ කශේරුකාව පිළිබඳ ප්‍රශ්න විසඳා ගැනීම කෝකටත් හොඳ බවය.

මුල් ලිපිය නැවත සැලකිල්ලෙන් කියවා බැලුවහොත් ලංකාව යනු ආගමික රාජ්‍යක නොවන බව අවධාරණය කර ඇත්තේ ආගම සමග ඇති තරහක් හෝ වෙනත් ආකාරයේ නෝක්කාඩුවක් නිසා නොව පුරවැසියන්ගේ මූලික නිදහසට බාධා කිරීමට ආගමට මුවා වීමට එරෙහි වීම උදෙසාය. අනෙත් වැදගත් කාරණය වන්නේ ආගම මිනිසුන් මත බලෙන් පැටවීමට කිසිදු සදාචාරාත්මක අයිතියක් නැති බව අවධාරණය කරනු පිණිසය.

ඛේදවාචයක් බවට පත්වූ ශ්‍රී ලාංකාවේ සිය මධ්‍ය පාන්තික කුහක භාවය ද , හිස් කමද වසා ගැනීමට නොයෙකුත් විකාර රූපී රංගන වල යෙදෙන ලාංකිකයන් මත පදනම් වූ කරුම පක්ෂ වලට පින්සිදු වන්නට සිවිල් නීති කඩ කිරීම සාධාරණි කරණය කරන්නට කොළඹ තාප්ප පුරා පෝස්ටර් ඇලවෙන රටක  දී මේ ලියැවීම් විකාරයකි. ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර පිළිබඳ මූලික නීති පැනවූයේ ලංකාව තුල මිනිසුන්ට අවම වශයෙන් රාත්‍රි කාලයටවත් සැනසිල්ලේ සිටින්නට හැකි වන ලෙසටය. නමුත් තමන්ගේ අසල් වැසියා සුවසේ නිදා ගැනීම නිසා තමන්ගේ ආතල් බිඳ ගන්නා අපේ අමනයන් හට මේ නිතී නිසා හිත රිදේ. ආගම යනු අධ්‍යාත්මික සුවය සලසා ගැනීමට අවශ්‍ය දෙයකි. ජීවිතයේ දුක් ගංගාවක් නම් එය තරණය කර අධ්‍යාත්මික සැනසීම කරා එළඹීමට ඇති පාරුවක් ලෙස ආගම සැලකිය හැක. නමුත් කරන්නට වැඩක් නැති කමින් පෙලෙන ලාංකිකයා හට අවශ්‍ය පාරුවේ නැගී යාම වෙනුවට පාරුව කරේ තබාගෙන යාමය. මෙය අද දවසේ ආගම් වලට පමණක් නොව නොයෙක් ආකාරයේ  අන්තවාදයන් හට යොමු වුනු ලාංකිකයන් හට අදාලය. එම නිසා අනුන්ගේ ආතල් කැඩීමට ඔබට ඇති ආසාව නිසා කරුම පක්ෂ සහ නොයෙකුත් සංවිධාන ඔබ ලා සමග රමණයේ යෙදුනු පමණින් ඔබ සමග රමණයේ යෙදීමට අප බැඳී නැත.

 

එම නිසා පෙර ලිපියේ අවසානයේ ලියූ දෙය නැවත ලියමි.

 

ලංකාව පන්සලක් නෙවෙයි. ඒක නිසා අපිට වද දෙන්න එපා.

ආගමික අන්තවාදයේ කරුමය

පසුගිය දවසක අපි විශාල කලබැගෑනියක් නිර්මාණය කල සිදුවීමක් සිදුවුණි. ඒ අනවසරයෙන් ශබ්ද විකාශ යන්ත්‍ර භාවිත කිරීමේ වරදරට හිමි නමක් අත් අඩංගුවට ගැනීමත්, ඉන්පසු අධිකරණයේ එම නඩුව කැඳවූ විට භික්ෂූන් වහන්සේ නැගී නොසිටීමත් යන කරුණු නිසා. විකාර සහගත රටක් වන ශ්‍රී ලංකාවේ මිනිසුන්ගේ  මූලික විඳීමට බාධා කිරීම ආතල් එකක් කර ගැනීම නිසා මේ සිවිල් නීති කඩ කිරීම සාධාරණිකරණය කරන්නට කොළඹ තාප්ප පුරා පෝස්ටර් ඇලවුනා. අපි දන්නා තරමින් ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යස්ථාවට අනුව ලංකාව ඉරානයේ හෝ වෙනත් අරාබි රටක් මෙන් ආගමික රාජ්‍යයක් නොවන බව හැමෝම දන්නා කරුණක්. ඒ අනුව රටේ සිවිල් නීතියට ගරු කිරීම ආගමික නායකයන් හට වුවත් අදාලය යන සරල කාරණාව මුලින්ම තේරුම් ගැනීමට මේ අන්තවාදී බුද්ධ පුත්‍රයන් හට නොහැකි වීම ගැන ඇත්තේ ලොකු කණගාටුවක්. මේ ස්වාමීන් වහන්සේට අනුව පාරේ වම් පැත්තෙන් ගමන් කිරීමට පූජක පක්ෂයට හැකිවිය යුතුයි. මොකද ඔවුන්ගේ අමන තර්ක අනුව රටේ මූලික නීතියට ඉක්මවා යන බලයක් ඔවුන් සතුව ඇතැයි උපකල්පනය කරන නිසා. දැන් මූලික සිද්ධිය දෙසට අවධානය යොමු කරමු.

කාලයකට ඉහත පන්සලක් නිවස අසල පිහිටා තිබීමේ අවාසනාවට මම ද මුහුණ දුන්නා. ආගම යනු මිනිසුන්ගේ මානසික සුවය සදන දෙයක් වුවද ඉරිදා උදේ පාන්දර ඇරඹෙන මේ පිරිත් දේශනාව ශබ්ද විකාශන යන්තූ මගින් ප්‍රදේශය පුරා රැව් දෙන විට , සතියේ දවස් හයක් පුරාවට මානසික , ශාරීරික විඩාවට පත්වුනු නූතන යුගයේ ලාංකිකයාගේ භූමිකාව නියෝජනය කරන අපිට ඉරිදා උදයේ අමතර පැයක් නිදා ගැනීමට තියෙන අවස්ථාව අහිමි වෙනවා. පිරිත් වාදනය අසන්නට අවශ්‍ය නම් ඒක අවශ්‍ය පුද්ගලයා අසනවා විනා බලෙන් මිනිසුන් මත පටවා අනෙකාගේ නිදහසට යම් ආකාරයකින් හෝ බාධා කරන මේනියාව මොකද්ද කියන එක තේරුම් ගන්නට හරි අමාරුයි. හරියට බස් වල යනකොට වාදනය වන කැසට්, රේඩියෝ මගින් රියදුරා අපේ නිදහසට බාධා කිරීම වගේ වැඩක්.

අන්තවාදී මුහුණවර ගත් ජාතික වාදී , ආගම් වාදී ව්‍යාපාර හරහා ශෝකාන්ත බවට පත්වූ ඇෆ්ගනිස්ථානය පිළිබඳව කතාව කියවල හමාර කලේ ඊයේ. මෙවැනි ව්‍යාපාර හරහා බැට කෑ රටවල් සඳහා උදාහරණ ඕනෑ තරම් තියෙනවා. මිනිසුන්ගේ  මූලික අයිතිවාසිකම් සහ වඩා යහපත් සමාජයක් උදෙසා වන සමාජ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක සේයාවක් වත් දකින්නට නැති ශ්‍රී ලංකාවේදී ඒ වෙනුවට බිහි වන නොයෙක් උරුමයන් යුයි කියාගත් කරුම පක්ෂ වලට පින්සිදු වන්නට මෙවැනි මතවාද පවත්තවා ගෙන යාමට අවශ්‍යය පිටිවහල තවමත් ලැබෙනවා. ඒක නිසා කරුණාකර රටේ සිවිල් නීතියට ගරු කිරීම වඩා වැදගත් බව මේ උන්නාන්සේලා තේරුම් ගන්නට කාලය එළඹිලා. ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යස්ථාවට අනුව පුරවැසියකුට තමන් කැමති ආගමක් ඇදහීමේ නිදහස දී ඇති නිසා කරුණාකර ආගම අප මත බලෙන් පටවන්නට එපා කියන කාරණාව මතක් කර දෙන්නට සිද්ධ වෙනවා.

හාමුදුරුවනේ,

ලංකාව කියන්නෙ පන්සලක් නෙවෙයි. ඒක නිසා අපිට වද දෙන්න එපා

ජීවිතේ සුන්දරයි

මේ දවස් වල විභාගෙ. ඒ මදිවට ඉස්සරහ ජීවිතේට කරන දේවල් හොයා ගන්නත් ඕන. බදාදා හවස විභාගෙ ඉවර වුන හැටියෙ “අබා” බලන්න ගියා. ලංකාවෙ මට්ටමේ දී ඒක හොඳ වැඩක්. කාලෙකට පස්සෙ චිත්‍රපටියකට සෙට් වීමේ ආතල් එකත් අරගෙන එළියට බැස්සා. මිනිස්සු පිරුණු වැල්ලවත්තෙ පදික වේදිකාව අස්සෙ මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත දිහා බල බල හිතේ කිසි දෙයක් නැතිව ඔහේ ඇවිදගෙන ගියා. ළඟම තිබ්බ තොසේ කඩේකට ගියා. කෑවා , ප්ලේන්ටි බිව්වා. අන්තිමේ දී බැංකුවෙ ඉතුරු වෙලා තියෙන සොච්චමෙන් ටිකකුත් එළියට ඇදල ගත්තා. රෑ හොස්ටල් කාමරේ පුංචි හමුවීමක්. සින්දු අහගෙන රසකතා මැද්දෙ විභාග අතර තුර විවේකයක්. මම බෝඩිට එන කොට අනිත් උන් ටක පාඩම් කරනවා. ගොඩ කාලෙකට පස්සෙ අනිත් අයට බදු දීලා තිබ්බ හිතේ කොටස් ටික ආපහු අරගෙන කරදරයක් නැතුව නිදා ගත්තා.
ඊට පහු වෙනිදා ගෙදර යන්න   පිටත් වුනා. ඇතුලෙ කොටු වෙලා ඉන්නවට වඩා එළියෙ බැහල ඇවිදින කොට හම්බ වෙන මිනිස්සු විවිධයි. කොටුවෙදි කෙල්ලෙක් අඬනවා. තව දෙන්නෙක් ආදරේ කරනවා. අර සීතලේ කවුද අයිස් ක්‍රීම් කනවා. එක දවසක් පන්ති යන කාලේ එහෙම ගිහින් අපිත් කෑවා නේද කියල ලියන කොට මතක් වුනා. එක එක ජාතියේ මිනිස්සු. හිනාවෙන, හෙම්බත්වුනු, හැඟීම් විරහිත මූණු ආදී නොයෙකුත් ජාතියෙන්. මිනිස්සු දැක්කම ලොකු සහනයක් දැනුනා. ඒක පාරටම වෙන ලෝකෙකින් ගොඩ බැස්සා වගේ. කෝච්චියෙ බස් එකේ පුරුදු වට පිටාව, දුක මැද්දෙ නිවනට. ගෙදර ගිහිල්ලා යාපනෙන්ම ගෙනාවයි කියපු කොට්ට කිලංගු කෑවා. ඔක්කොටම වඩා ඉවරයක් නැති වැස්ස. සේරම ජාති අස්සෙ එක පාරටම ජීවිතේ ගැන ආයෙමත් අර ලෝබකම ඇති වුනා. දමල ගහල යන්න හිතෙන්නෙ නැති තරමට ජීවීතේ ගැන ලෝබයි. ජීවත් වෙන්න තියෙන කෑදර කමට වඩා ජීවිතේ විඳින්න තියෙන මොකද්දෝ ආස හිතෙන හැඟීමක්.ගොඩක්  දේවල් මතක් ගලා ගෙන එන කොට එක පාරට “සුනිල් මාධව” මහත්තයගෙ ලිපියක නම මතක් වුනා.

“ජීවිතේ  සුන්දරයි”

ඔව් . ඒක ඇත්ත…………………………………………………………………………………